LeikfÚlag HˇlmavÝkur

B˙ningahorn

Sminkhorn

Ljˇsahorn

HvÝslarahorn

 
LeikfÚlagi­

Nřjustu frÚttir

Leiksřningar

Fer­al÷g

Glens og grÝn

Leikarar o.fl.

UpphafssÝ­an
 

Gestabˇk
Skrß ß pˇstlista


 

 
Handleggsbrotna­i vi­ mikinn f÷gnu­ ßhorfenda ...

Ůegar LeikfÚlagi­ sřndi Einn koss enn Ý Krˇksfjar­arnesi ßri­ 1994 l÷g­u leikarar sÚrlega hart a­ sÚr vi­ a­ vekja kßtÝnu ßhorfenda. Svo mikill var atgangurinn a­ Ý lokaatri­inu handleggsbrotna­i Sigur­ur Atlason en lÚk ■ˇ sřninguna til enda, a­ vÝsu ˇvenjulega grettur ß svip. Sagt var frß ■essum vi­bur­i Ý bl÷­um og or­a­ ■annig a­ Siggi hef­i handleggsbrotna­ vi­ mikinn f÷gnu­ ßhorfenda.

Siggi handarbrotinn

Hur­arh˙nn Ý a­alhlutverki ...

Ůegar Landabruggi­ var sřnt Ý Krˇksfjar­arnesi skemmtu ßhorfendur sÚr vel a­ vanda. Best skemmtu ■eir sÚr ■ˇ yfir ˇvŠntri uppßkomu laust fyrir hlÚ. Ůannig var a­ LÝna og Ferdinand (Steina og Ëmar) voru ß svi­inu og ßttu a­ strunsa ˙t, eins og venja er Ý f÷rsum ■ar sem allt byggist upp ß hr÷­um skiptingum. Steina ■reif Ý hur­arh˙ninn en hur­in opna­ist bara hreint ekki. H˙nninn var laus og snerist bara Ý hringi. Steina kippti aftur Ý og rykkti svo duglega Ý a­ leikmyndin lÚk ÷ll ß rei­iskjßlfi. ┴horfendur i Krˇksfjar­arnesi eru einstaklega skemmtilegir og hlˇgu dßtt a­ ■essum vandrŠ­agangi. Steina rykkti einu sinni enn og n˙ stˇ­ h˙n me­ hur­arh˙ninn Ý hendinni. Ůß trylltust ßhorfendur ˙r hlßtri.

 Baksvi­s bi­u a­rir leikarar eftir a­ LÝna og Ferdinand kŠmu stormandi ˙t. ┴horfendur hlˇgu og hlˇgu. "Hvern dj÷fulinn eru ■au a­ gera sem er svona svakalega fyndi­," sag­i Hans Hˇlm l÷gma­ur (Jˇn Jˇnsson), or­ljˇtur a­ vanda, vi­ Ingjald landabruggara (Magn˙s Rafnsson) baksvi­s. ┴horfendur veltust um. "╔g hef ekki hugmynd," sag­i Ingjaldur og kÝkti inn um rifu ß leiktj÷ldunum.

Landabruggarinn var fljˇtur a­ ßtta sig ■egar hann sß h˙ninn Ý h÷ndum Steinu og reyndi a­ opna hur­ina utan frß. En ■ar var allt ß sama veg, hur­in Štla­i ekki a­ opnast. Ingjaldur tˇk ■vÝ tv÷ skref afturßbak og fleyg­i sÚr ß hur­ina (fleyg­i sÚr ß dyr), heimili hŠstarÚttarl÷gmannsins lÚk ß rei­iskjßlfi, hur­in hr÷kk upp og bruggarinn valt inn ß svi­i­. ┴horfendur veinu­u af f÷gnu­i, enda var ■eim fullljˇst a­ ■etta vŠri ekki partur af leikritinu. Landabruggarinn haf­i nefnilega rÚtt ß­ur veri­ fŠr­ur til yfirheyrslu og ßtti a­ d˙sa Ý steininum ß ■essari stundu. "Afsaki­, afsaki­, eins og ■eir siviliseru­u segja," sag­i Ingjaldur, rßfa­i ˙t aftur og hinir ß eftir. Ůa­ heyr­i enginn Ý honum. ┴horfendur hŠttu ekki a­ hlŠgja fyrr en hlÚi­ var a­ ver­a b˙i­.

Steina og Ëmar rÚtt ß­ur en vandrŠ­in hˇfust

Ůa­ ver­a bara engin jˇl  ...

Jˇladagatalinu sem sett var upp ßri­ 1989 ßtti ┴sdÝs Jˇnsdˇttir sem lÚk Grřlu alveg ˇskaplega erfitt me­ a­ muna textann sinn. ┴ annarri sřningunni ß HˇlmavÝk kom a­ ■eim punkti a­ jˇladagatali­ var třnt. Ůß ßttu ljˇsin a­ slokkna Ý smßstund og sorgleg grafar■÷gn a­ rÝkja Ý nokkurn tÝma. SÝ­an ßtti einn jˇlasveinninn a­ fß hugmynd um hvernig leysa mŠtti mßli­ og ljˇsin a­ kvikna. En Ý ■etta sinn h÷f­u ljˇsin varla slokkna­ ■egar Grřla hˇf upp raust sÝna og ■ruma­i yfir salinn: "Ůa­ ver­a bara engin jˇl!"

Me­ ■essu stytti h˙n leikriti­ um nokkrar bla­sÝ­ur, ■annig a­ KertasnÝkir, leikinn af Jˇni Jˇnssyni, tˇk sig til og bar­i duglega ß tßnni ß henni. Grřla uppg÷tva­i vi­ ■etta a­ eitthva­ var bogi­ vi­ sta­setningu rŠ­unnar Ý leikritinu og ■vÝ byrja­i h˙n aftur og n˙ ß sta­ sem h˙n var handviss um a­ vŠri rÚttur. 

En ■a­ var eins og ß­ur. Nřja klausan var ekkert rÚttari og kaflann sem h˙n byrja­i ß Ý ■etta skipti­ var fyrir l÷ngu b˙i­ a­ leika. HvÝslarinn sem a­ ■essu sinni var Salbj÷rg Engilbertsdˇttir upplif­i eina sÝna skelfilegustu stund Ý leikh˙sinu, enda ßtti h˙n auk ■ess a­ hvÝsla a­ deyfa ljˇsin og setja inn nřja lřsingu ß­ur en kveikt var aftur og spila lag ß sÝlafˇn Ý myrkrinu.

Leikriti­ hoppa­i aftur um nŠrri 15 mÝn˙tur en me­ harmkvŠlum var ■vÝ kippt Ý li­inn af Jˇni KertasnÝki sem var einn af h÷fundum verksins og kunni ■a­ ■vÝ afturßbak og ßfram. Hann gat stoppa­ mˇ­ur sÝna af og teki­ af henni or­i­ ß­ur en verr fˇr og sřningin hÚlt sÝnu striki ß rÚttum sta­ eftir nokkrar afar undarlegar og samhengislausar setningar og dßlitlar samrŠ­ur ■ar sem KertasnÝkir stˇ­ upp Ý hßrinu ß Grřlu.

┴horfendur tˇku ÷rugglega ekki eftir neinu undarlegu, fyrir utan ■a­ hva­ leikriti­ var skelfilega ruglingslegt ■essi andart÷k sem virtust heil eilÝf­ ß svi­inu.

Ef einhverjir kunna skemmtilegar s÷gur af uppßkomum ß svi­inu, endilega sendi­ okkur pˇst.

  

SpakmŠli sÝ­unnar: ä╔g er farinn a­ gefa hŠnunum.ô

 
Vefur
: SÍGUSMIđJAN
ę 2002